Je staat naast me en vertelt dat je druk bent. Het is einde van de week. Je voelt al dagen dat je eigenlijk rust nodig hebt, maar je zegt toch weer ja als iemand je iets vraagt. Je glimlacht en zegt, ik ben eigenlijk dom ook he?! Dat ik het weer doe. Maar je pakt door, je doet wat moet, omdat dat is wat je altijd hebt gedaan. Terwijl je daar staat, voel je een steek in je buik, je krimpt iets in. Je lichaam zegt: stop. Maar je mond zegt tegen mij: ‘komt goed hoor’.

Dat is precies het moment! 

Het moment waarop je voelt dat je iets anders nodig hebt, maar je het niet uitspreekt. Niet omdat je niet durft, maar omdat je het nooit hebt geleerd.

Je hebt niet gezien hoe iemand eerlijk zei: “Ik ben moe, nu even niet.” Je hebt niet gezien hoe iemand ruimte nam, hoe iemand even niets deed, voordat die verder ging. 

De generatie boven jou deed dat niet. Daar gingen ze door. Hard werken. Niet klagen. Sterk zijn. Kop op.

Dus ben jij groot geworden met het idee dat voelen onhandig is. Dat je eerst voor anderen zorgt. Dat je pas mag vertragen als alles is gedaan. Dat je waarde ligt in hoe goed je het volhoudt.

Nu loop je vast in precies dat stuk. 

Je zegt: “Ik weet niet wat ik zelf wil.” 

Je zegt: “Ik sta altijd aan.” 

Je zegt: “Ik voel me altijd zo verantwoordelijk”

Je voelt dat je lichaam het anders wil… maar je hoofd houdt nog het oude ritme vast.

Een patroon doorbreken dat generaties lang is doorgegeven, is ingewikkeld. Je probeert iets te doen wat nooit aan je is voorgedaan. Je moet een nieuwe taal leren, die van je eigen lichaam. En die spreekt zacht. Heel zacht. Vaak zachter dan je gewend bent om naar te luisteren.

Dat moment dat je vertelt dat je druk bent laat het zien. 

Daar voel je niet alleen moeheid. Daar voel je de oude lijn die zegt dat je moet doorgaan. 

Daar voel je óók de nieuwe lijn die voorzichtig fluistert dat jij ook ruimte mag innemen. Dat jij mag voelen. Dat jij mag zeggen wat je nodig hebt, zonder schuld, zonder schaamte, zonder je schouders strak te trekken.

Jij bent degene die het patroon stopt. Jij kiest iets anders. Jij laat straks de generatie na jou zien hoe het eruitziet als je naar jezelf luistert. Hoe je eerlijk bent over wat er in je leeft. Hoe je niet hoeft te breken om goed te zijn.

Dat begint in die kleine alledaagse momenten waarop je voelt: wacht even… dit is mijn grens. Dit is mijn behoefte. Dit is mijn waarheid.

Dat is waar het nieuwe patroon ontstaat.

Daar begint vrijheid.

Daar begin jij.

Als je in deze laatste dagen van het jaar voelt dat je niet meer op de automatische piloot wilt leven… als je merkt dat je lichaam steeds harder fluistert… als je verlangt naar rust, helderheid en eerlijk contact met jezelf… laat dit dan je uitnodiging zijn.

Je hoeft het niet alleen uit te zoeken.

Je hoeft het patroon niet in je eentje te doorbreken.

De Reset Dag is er voor jou als je even niet meer weet waar je ruimte moet maken. Als je voelt dat je te veel draagt, te hard gaat, te veel geeft. Als je voelt dat het anders moet, maar je geen idee hebt waar je moet beginnen.

Tijdens De Reset Dag kom je terug bij wat jij nodig hebt. Je vertraagt, je zakt in je lichaam, je voelt weer wat van jou is en wat je al die maanden hebt vastgehouden terwijl het je leeg trok.

Als je al langer denkt: ik kan niet nóg een maand zo doorgaan, dan is dit het moment waarop je jezelf serieus mag nemen.

Stuur me een berichtje als jij voelt dat dit iets voor jou is! 

Eerbeek, Gelderland